en | by | de | pl

Беларусь. Першы снег

Автор: Сяргей Плыткевіч
Фото: аўтара

Перад кожнымі выхаднымі мы думаем, куды паехаць. Выбар залежыць ад праектаў, над якімі працуем, ад запрашэнняў сяброў, але часцей за ўсё – ад надвор’я. Я выбіраю той кавалачак Беларусі, дзе павінна быць сонца.

На гэты раз прагноз надвор’я абяцаў некалькі сонечных гадзін у Віцебскім Паазер’і, і была неабходнасць правесці перамовы ў Ушачах. Таму мы накіраваліся ў Браслаў, дакладней, у вёску Слабодку, дзе знаходзіцца дом нашых сяброў Багданавых.

1-DJI_0292_1330.jpg

Першы незапланаваны прыродны падарунак: каля Плешчаніц выглянула сонейка. Я здымаў ужо гэтае перакрыжаванне дарог, але спыніўся і зараз.

2-A29V8039_1330.jpg

У пачатку Браслаўскага раёна каля дарогі заўважыў статак аленяў. Пакуль праехаў наперад, дастаў доўгафокусны аб’ектыў, вярнуўся – большасць аленяў схавалася за горкай. Але некалькі зафіксаваць паспеў. Для мяне тут мела значэнне не мастацкая якасць фотаздымкаў, а пацвярджэнне таму факту, што жывёлы, завезеныя ў Шаркаўшчынскі раён, пачалі асвойваць і Браслаўскі.

3-A29V8145_1330.jpg

Субота, шэрая раніца, азёры не замерзлі, на астравах ляжыць снег, але здымаць прыгожа гэта немагчыма. Таму еду шукаць ласёў. З ласямі на гэты раз таксама не надта шанцуе, але з адной сямейкай, якая снедала на ўскрайку поля, папрацаваць удалося.

Спрабаваў падыйсці да іх бліжэй, але гэтаму перашкодзіла казуля.

4-A29V8176_1330.jpg

Паказала мне свой белы зад і папярэдзіла аб небяспецы ласёў.

5-A29V8186_1330.jpg

Зазірнуў на былы вадзяны млын на рэчцы з вельмі нетрадыцыйнай для Беларусі назвай Рака. Бачыце, як людзі раней упрыгожвалі падмуркі гаспадарчых пабудоў?

6-A29V8211_1330.jpg

Ад млына, на жаль, амаль нічога не засталося, а вось заснежаныя камяні ў рэчцы нават у такое надвор’е выглядалі прывабна.

7-A29V8220_1330.jpg

Заўважыў і такі прыклад уздзеяння чалавека на прыроду: як тут апынулася трактарная гума, сказаць цяжка. Але ляжыць яна на самай сярэдзіне рачулкі.


А крыху вышэй горна-камяністую прыгажосць знішчылі бабры: пабудавалі плаціну і паднялі ў рэчцы узровень вады…

9-DJI_0329_1330.jpg

Бераг возера Дрывяты. Лодка сярод льда глядзіцца рамантычна.

10-DJI_0359_1330.jpg

Заснежаны Браслаў таксама выглядае прывабна, але пачынаецца снег. Здымаць панарамы робіцца немагчыма…

Раніца ў нядзелю змрочная і шэрая. Я думаю, што мая надзея на сонечныя кадры не апраўдаецца – і еду шукаць ласёў. Але пасля Браслава становішча змяняецца, над Опсай неба святлейшае, я кіруюся туды.

11-DJI_0368_1330.jpg

І вось яны – сонечныя браслаўскія палеткі. Але такіх здымкаў у мяне мноства, трэба вяртацца да азёраў з астравамі.

12-DJI_0406_1330.jpg

Але не магу па дарозе абмінуць закінуты хутар і былы сад, знішчаны бабрамі.

13-DJI_0421_1330.jpg

Сімвалічны здымак атрымаўся, праўда? Яго можна назваць “Канец эпохі”. Жылі тут калісьці людзі, апрацоўвалі зямлю, радаваліся сялянскім поспехам, а зараз гэты куточак Беларусі нікому непатрэбны…

14-DJI_0438-2_1330.jpg

Зато каля Браслава знаходжу аптымістычны сюжэт. Калісьці я на гэтым месцы зрабіў фотарэпартаж пад назвай “Бабрынае гора”. Тады вялікія хвалі знішчылі бабровую хатку, можна было здымаць дарослых баброў і маленькіх бабранят, а зараз яны яе адбудавалі!

15-DJI_0448pb_1330.jpg

Адміністратыўны цэнтр Браслава.

16-DJI_0496pb_1330.jpg

Старажытнае гарадзішча.

17-DJI_0517pb_1330.jpg

Успенская царква і касцёл Нараджэння Дзевы Марыі ў Браславе.

18-DJI_0915_1330.jpg

Рака Друйка і возера Неспіш.

19-DJI_0947_1330.jpg

Яшчэ больш прыгожа выглядаюць невялічкія выспы і паўвыспа паміж азёрамі Войса і Неспіш.

20-DJI_0550_1330.jpg

Як звычайна, я спыняюся каля возера Божае вока, але падзялюся здымкам паўвыспы Маскавічы, дзе знаходзіцца аднайменная вёска. Гэта апошні сонечны здымак, зроблены ў нядзелю. Далей надвор’е пагаршаецца і сэнс рабіць панарамныя здымкі губляецца.

21-DJI_0565_1330.jpg

Я яшчэ паспяваю сфатаграфаваць востраў Чайчын на возеры Струста і еду на рэчку Акмяніца.

22-A29V8326_1330.jpg

Вось там прыродныя фатографы могуць атрымаць сапраўдную асалоду!

23-A29V8348_1330.jpg

Рачулка завалена дрэвамі, на камянях снежныя шапкі, паміж імі цурчыць вада з такім прыемным гукам, што ты забываеш пра ўсе сучасныя праблемы. Адзінае, чаго не хапае – гэта сонца. З сонечнымі прамянямі Акмяніца выглядала б намнога прывабней, але што зробіш – у лістападзе ў Беларусі такія прыгожыя дні бываюць даволі рэдка.

24-A29V8369_1330.jpg

Здымаю, як на паваленых дрэвах над вадой растуць маленькія елачкі.


Раблю відэасюжэт пра крыніцу, якая вырываецца з вялікага пагорка. І на гэтым мая праца ў нядзелю завяршаецца, бо да цемры яшчэ трэба прайсці па лесе і вярнуца да машыны.

У панядзелак мы абмяркоўваем пытанні папулярызацыі турыстычных магчымасцяў Ушачскага раёна, застаецца некалькі гадзін на фотаздымкі.

26-DJI_0613_1330.jpg

Возера Атолава.

27-DJI_0656_1330.jpg

Возера Крывое. Зрэзаныя берагі нагадваюць двух драконаў, паміж якімі спрабуе праплыць караблік-востраў.

28-DJI_0644_1330.jpg

Безумоўна, здымаю я і свой любімы востраў-сэрца на возеры Усая. Надвор’е творчасці не спрыяе, але можа ў каго ўзнікне жаданне замовіць сімвалічны каляндар менавіта з гэтым востравам, у мяне павінны быць усе поры года.

29-DJI_0996_1330.jpg

І любіць Беларусь трэба любую.

У незалежнасці ад надвор’я…



Самые популярные Самые обсуждаемые