Прыпяць без вады. Што чакаць палешукам?

Зімой 2020 года мы пачалі творча-турыстычны праект “Мора Герадота”.

Ідэя была ў тым, каб цікава прадставіць унікальны куточак роднай краіны, распрацаваць новыя турыстычныя маршруты, падрыхтаваць і выдаць фотаальбом пра раку Прыпяць і яе насельнікаў. Пакуль не ўсё задуманае атрымалася, але мы працягваем работу. І ў мінулыя выхадныя адбылася чарговая фотаэкспедыцыя “Мора Герадота – 2025”.

На гэты раз яна вельмі і вельмі адрознівалася ад усіх папярэдніх вандровак: у абалоне Прыпяці зусім няма вады. І мясцовыя жыхары кажуць, што такога стану ракі ў красавіку яны не памятаюць…

Вось так дуброва ў ваколіцах гатэля “Прыпяцкі стан” выглядала ў мінулым годзе.

А так зараз.

Івы селета.

І такія ж дрэвы чатыры гады таму.

Турыстычны комплекс “Прыпяцкі стан” пабудаваны на месцы панскай сядзібы, побач з якой раслі гэтыя івы. Здымак мінулагодні.

І тыя ж дрэвы цяпер.

Калі я рэкламаваў нашу сёлетнюю вандроўку, то змяшчаў такія здымкі.

Зараз рабіць панарамныя здымкі ў Столінскім раёне забаронена, таму паказаць, як выглядае абалона Прыпяці, немагчыма. Але параўноўваць з зямлі можна.

2024 год.

І амаль тое ж самае месца сёлета.

2021 год.

І абалона Прыпяці цяпер. Можаце ўявіць, што ў красавіку мінулага года мы на маторнай лодцы праплывалі над гэтым паваленым дубам?

Але фатографы – народ аптымістычны. І ў нашым калектыве ўдзельнікі былі незвычайнымі, якія самі могуць зацікавіць, каго хочаш.

Героем першага вечара быў Сяргей Мілюхін – не толькі цудоўны фатограф, журналіст, аўтар кнігі вандраванняў, пчаляр, але і выканаўца бардаўскіх песняў.

А на другі дзень мы спецыяльна зрабілі такую праграму, каб акцэнтаваць увагу на незвычайнасці Палесся.

У Рэмельскім сельскім цэнтры культуры і адпачынку нас сустракалі юныя артысты.

У Цярэблічскім цэнтры драўлянай скульптуры адбылася сустрэча са знакамітым майстрам Іванам Філіпавічам Супрунчыкам.

Яго творчасць, яго манера распавядаць настолькі ўразілі некаторых удзельнікаў экспедыцыі, што яны вырашылі зрабіць з ім асабістыя фотапраекты.

Можаце паверыць, што гэтыя мастацкія творы Іван Філіпавіч зрабіў пры дапамозе толькі сякеры?

У цэнтры драўлянай скульптуры мноства экспанатаў, я акцэнтую вашу ўвагу на вачах жанчыны, якія перадаюць жах вайны.

…Зусім іншы настрой быў у мочульскіх жанчын.

Удзельніцы народнага клуба гумару і песні “Моства” прадэманстравалі абрад “Гуканне вясны”, паказалі народныя паляшуцкія гульні.

Сярод удзельнікаў нашай экспедыцыі была Ларыса Заверач – кіраўнік мадэльнай студыі і тэатра моды “Рэальны узрост”.

Зразумела, што паміж творчымі людзьмі адбыўся дыялог, які закончыўся агульным здымкам.

А мы паехалі далей па дарозе праз Альманскія балоты.

Былі здымкі мадэляў, сустрэчы з дзікімі жывёламі і птушкамі.

У нядзелю раніцай вандравалі па заказніку “Сярэдняя Прыпяць”.

Зноў былі сімвалічныя кадры, якія перадавалі сучасны стан абалоны ракі.

Але мне хочацца завяршыць фотарэпартаж з аптымістычным настроем.

Давід-Гарадок, вербная нядзеля. Кветкі абрыкоса вытрымалі снег і халоднае надвор’е. Ёсць надзея, што плады на дрэвах будуць…