Самае дарагое, што ў нас ёсць, – гэта час

Самае дарагое, што мы маем – гэта час. Гадзіны, хвіліны і секунды ляцяць незаўважна хутка. Часцей за ўсё мы нават не паспяваем пасмакаваць моманты. Заўсёды кудысьці спяшаемся, бо трэба бегчы і няма калі прыпыніцца. Хтосьці скажа, што трэба спяшацца, каб зрабіць больш. Мне думаецца крыху інакш.

Бываюць такія дні, моманты і людзі, час развітання з якімі хочацца адцягнуць, нават калі вы ледзь знаёмыя. Дзякуючы Чырвонаборскай школе фатаграфіі я сустрэла такіх людзей: цікавых, таленавітых, яскравых, шчаслівых, добрых і шчырых. Мне пашанцавала не толькі пазнаёміцца з імі, але і папрацаваць, павучыцца ў іх і абмяняцца вопытам.

Нашу школу фатаграфіі мы жартаўліва называлі дзіцячым лагерам. Таму, напэўна, часта збіраліся ўдзень, каб пагуляць у “гарачую бульбу”, бо некалькі ўдараў па галаве вельмі спрыяюць добрай рабоце. Дакладна атрымаюцца выключныя кадры. Увогуле мы заўсёды імкнуліся збірацца і праводзіць больш часу разам. Прыемна, калі побач з табой неабыякавыя людзі і аднадумцы.

Але быў адзін дзень, які стаў для мяне асаблівым і, думаю, самым важным. Да нас прыехаў цудоўны чалавек і таленавіты фатограф – Валерый Вядрэнка. Ён займаецца фатаграфіяй архітэктуры і фотапластыкай. Дарэчы, такі накірунак у фатаграфіі стаў для мяне сапраўдным адкрыццём. Гэта вялікае мастацтва, прасякнутае асаблівай філасофіяй.

26 жніўня мы выправіліся здымаць помнікі архітэктуры. Немагчыма апісаць, што я адчуваю, калі работаю з такім матэрыялам. Напэўна нешта падобнае адбываецца, і калі раблю партрэты. На душы становіцца цёпла і лёгка. Няма ніякага напружання, а ў галаве імрояцца розныя думкі.

Толькі ты і архітэктура. Будынак з вялікай гісторыяй, якую ён гатовы расказаць табе менавіта зараз. Ён – разгорнутая кніга, толькі чытай.

Вось некалькі здымкаў, якія я зрабіла падчас нашай вандроўкі па мясцінах з цікавымі помнікамі архітэктуры. Асвея, Росіца, Вопытная, Сар'я.

Мой самы першы здымак. Хацелася перадаць адметнасць, магутнасць, старажытнасць гэтага будынка і ў той жа час аддаленасць яго ад нас.

А гэта адлюстраванне я бачу, як карціну, дзе ўсё на сваіх месцах.

Мне здаецца, што ўсе мае здымкі зроблены ў адным стылі. Падалося, што гэта сфакусіруе ўвагу на самым важным. Магчыма менавіта так будуць бачныя акценты і самыя важныя часткі.

Я лічу, што гэтая серыя атрымалася больш філасофскай і глыбокай за мае ранейшыя працы. Хацелася зрабіць так, каб чалавек змог спыніць свой позірк і глыбей задумацца пра прыхаваны сэнс гэтага кадра і пра тое, што ідзе за ім, ці ёсць працяг гісторыі?

Яшчэ адзін з маіх здымкаў.

А вось самы любімы і, магчыма, самы містычны і быццам зачараваны здымак з усёй серыі. Я адчувала поўнае яднанне з будынкам, як бы дзіўна гэта ні гучала.

Кадр, які для мяне вельмі дарагі.

Скажу шчыра, што гэты дзень павярнуў маё жыццё ў лепшы бок.

Пасля размовы з Валерыем я яшчэ больш пераканалася, што іду ў правільным накірунку, і мой мастацкі погляд на фота разумеюць і адчуваюць людзі. А значыць, трэба працягваць работаць над сабой і над сваім узроўнем фотамайстэрства. Усё яшчэ наперадзе, бо фатаграфія – маё жыццё. Гэта не проста настройка камеры ці націсканне кнопкі. Кожны здымак праходзіць праз душу і сэрца. Ён застаецца ва ўспамінах назаўжды.