У пошуках зімовай прыгажосці

Сёмага студзеня 2023 года, Браслаўскі раён, мінус васемнадцаць, сонца.

Любы прыродны і краязнаўчы фатограф радуецца такому надвор’ю і стараецца выкарыстаць яго на ўсе сто працэнтаў. Але калі мароз суправаджаецца моцным ветрам, то большая верагоднасць знайсці штосьці прыгожае каля вады. Я вырашаю з’ездзіць на раку Вята – там знаходзіцца адзін з самых эфектных у Беларусі вадаспадаў.

Па дарозе знаходжу яшчэ адно экзатычнае месца.

Гэта таксама вынік дзейнасці чалавека – побач з кустамі і дрэвамі стаіць ваданапорная вежа, з якой цячэ вада.

Можна было б гаварыць пра безгаспадарчасць ці недасканальную тэхналогію ў нашай жывёлагадоўлі, але мне больш цікава скарыстацца вынікамі чалавечай дзейнасці.

Прыгожа, ці не так? Зрэдку такія ледзяныя галінкі могуць атрымацца і ў дзікай прыродзе.

А вось зімовыя кветачкі на лёдзе раней пры моцным марозе сустракаліся даволі часта.

Вадапад Вята.

Пад’ехаць да яго было немагчыма, прыйшлося паўкіламетра ісці пешшу.

Пры халодным надвор’і і моцным ветры задавальненнем такую прыгоду не назавеш, але вынік, мне здаецца, цікавы.

Асабліва ўражвае кароткае відэа. Як думаеце, якая б музыка больш за ўсё да яго падыходзіла? Раптам сярод чытачоў ёсь людзі, у якіх ёсць неабходнасць праілюстраваць іх творы? У мяне такіх відэазамалёвак многа, можам разам прадстаўляць прыгожую Беларусь.

А пакуль мы едзем у Верхнедзвінскі раён, каб сфатаграфаваць навагоднюю аздобу турыстычнага комплекса “Красны Бор”.

Красны бор – лепшае ў Беларусі месца для фотапалявання. Гэта ўжо зусім іншая тэма, але ласіха сустрэлася нам па дарозе і на яе прыкладзе можна паказаць, як тут праходзяць джып сафары.

Я здымаю ласіху, Наташа мяне. На аленяў ужо не звяртаю ўвагу, бо стаяць яны напружаныя, фон не самы лепшы.

А вось партрэтам ласіхі падзялюся. Сышла яна з дарогі і спынілася. Альховыя галінкі, безумоўна, кадр псуюць, але ілюстраваць фотапаляўнічую сітуацыю ў гэтым кавалачку Беларусі ён можа.

Бераг ракі Свольна. Таксама ёсць адчуванне, што на вуліцы холадна.

А вось з туркомплексам мне не пашанцавала. Спецыяльна прыехалі сюды вечарам, каб сфатаграфаваць гасцініцу і катэджы са святочным асвятленнем.

А на дрэвах зусім няма снегу, казачную прыгажосць не перадаць…

З другога боку, сёняшні вечар намнога лепшы за навагодні, калі феерверк быў пад дажджом.

Так што не трэба жаліцца, лепш шукаць прыгажосць побач.

Месяц над возерам Белае-Дабраплёсы.

Бабровая плаціна.

А гэта мастацкія творы, зробленыя бабрамі і Дзедам Марозам.

У чарговы раз я пераконваюся, што прырода – самы лепшы мастак!